In juli is op NET5 de reality-serie De Spaanse Droom van start gegaan. Een aantal koppels verbouwt samen een oude huis in Arcos de la Frontera tot een Bed & Breakfast en probeert zich ondertussen het Spaanse leven eigen te maken en een goede indruk te maken op de plaatselijke bevolking. Om de paar afleveringen stemt een vergadering van dorpsbewoners welk koppel het strijdtoneel moet verlaten. Het koppel dat overblijft is de winnaar, met als hoofdprijs: een eigen Bed & Breakfast in een karakteristiek straatje van Arcos!

De serie werd opgenomen in het voorjaar van dit jaar. Dat is onder andere te zien aan de bloeiende amandelbomen, maar natuurlijk ook aan de Semana Santa, de heilige week vóór Pasen waarin elke stad en elk dorp een weeklang geheel in het teken staat van de Paasprocessies. Wij bekijken de uitzending altijd via programma gemist, omdat je dan lekker kunt kijken zonder alle vervelende reclame-onderbrekingen.

Afgelopen juli geleden waren wij een weekend aan het wandelen in het prachtige natuurgebied bij Grazalema. Zodra we de natuur in trekken, weten we weer meteen waarom we driëenhalf jaar geleden naar Andalusië zijn verhuisd. Hier kun je eindeloos rondzwerven zonder dat je een (snel)weg, hoogspanningsmast, parkeerplaats met picknickbankjes en prullenbakken of aangelegde fiets- en wandelpaden tegenkomt. Hier is de natuur nog echt natuur. We lopen over een onverhard pad, dat al snel verandert in een schapenpaadje. Ons einddoel is een markante rots die miljoenen jaren geleden in tweeën is gespleten, toen de (toen nog) zeebodem door vulkanische activiteit omhoog werd gestuwd. Onderweg passeren we een geitenboerderij. We zijn net op tijd om te zien hoe de geitenhoeder naar zijn geiten roept en fluit. Vanuit alle richtingen lopen, springen en rennen de dieren richting de boerderij, want ze weten dat het tijd is om gemolken te worden.

's Middags lunchen we in het practige dorpje Grazalema. Hier vind je vele kronkelige straten en verscholen pleintjes, waarvan er één vol staat met de tafels en stoelen van de vele restaurantjes die eraan gelegen zijn. Het is heerlijk toeven hier, in de koele schaduw onder een parasol. We proberen de lokale gerechten en tapas uit.

Omdat Arcos de a Frontera niet ver bij Grazalema vandaan ligt, kunnen we onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en besluiten we 's middags een kijkje te gaan nemen. De opnames voor De Spaanse Droom zijn toch al lang afgelopen, dus weet het hele dorp natuurlijk al lang welk koppel er uiteindelijk heeft gewonnen. Al gauw merken we echter dat de dopelingen heel geheimzinnig over het programma doen. De meeste mensen doen net alsof ze het niet weten of reageren heel nonchalant, alsof het hen totaal niet interesseert. En dat terwijl het hele dorp toch twee maanden lang belaagd is geweest door die gekke Nederlanders en hun cameraploeg. Als we op een terras een drankje bestellen, kan mijn vrouw zich niet langer bedwingen en besluit ze het de barvrouw recht op de vrouw af te vragen. En dan wordt het duidelijk. Alle medewerkers van het café beginnen veelzeggend te grinniken en de barvrouw verteld dat ze helemaal niets mogen zeggen over het programma en de afloop. Het hele dorp zit in het complot. Regelmatig worden men hier belaagd door Nederlandse toeristen die proberen meer informatie aan de dorpsbewoners te ontfutselen. En dat maakt het weer extra leuk om niets te zeggen. Opeens valt ons achter de bar een drankfles op die daara niet helemaal thuishoort: een fles oer-Hollandse graanjenever van Bols. We vragen: "Hoe komen jullie eigenlijk aan die fles?". Meteen barst het voltallige personeel in hard lachen uit. "Gekregen, van de bravos!"